اعتکاف ماه خدا

و اما بنعمة ربک فحدث

بعد از اعتکاف رجبیه، چشم انتظار رمضان بودم و دعوت حضرت دوست...

و منت خدای را که بنده کمترینش را به حضور پذیرفت و سه روز در خانه اش از ما پذیرایی کرد.

حقا و انصافا اعتکاف رمضانیه، حال و هوایش، لطفش، رحمتش خیلی اکمل و اتم از اعتکاف رجب است. باشد روزی این خوان رحمت الهی بر روی همه عاشقان گسترده شود...

و همیشه حسرت روزها، دقیقه ها، ساعت هایی که به غفلت و حرف  گذشته، با آدمی است...

---

روزهایی گذشت که با رفاقت هایی گره خورد. به امید امتداد رفاقت ها. اما حسرتش جایی است که قرار بود پیامکی ابتدای این رفاقت باشد که نرسید. شاید هم لحظه آخر شماره را اشتباه وارد کرده باشد.

رفیق روزهای اعتکاف رمضان

اگر اینجا سر زدی، از خودت ردّی بگذار یا زنگی بزن... اینجا تنها محل تلاقی است که امید دارم باز سر بزنی.

بسم الله
رمضان که شروع می شود، همه چیزش تورا یاد بیت الله می اندازد،
روزه هایش، دعای حجش، افتتاح، ابوحمزه
هر چه رمضان بیشتر می گذرد، دلت بیشتر می گیرد،
یاد طواف، سعی، قرآن، عرفات، مشعر، منی
همه جاهایی که خدا آغوش بازکرد، نوازشت کرد...
شب قدر که می شود،
می شود ماه خدا،  شب خدا، قرآن خدا، احیاء برای خدا،
و دلت تنگ می شود برای خانه خدا، شهر خدا، زمین خدا...
خدایا
کی شود تلاقی این دو را ببینیم؟!
امشب به فراز 26 دعای جوشن کیر رسیدید، خیلی دعا کنید برای حقیر...